Bişr-i Hâfi (rahmetullahialeyh) buyuruyorlar ki (9)

“Azaları içinde yalnız diliyle şükreden kimsenin şükrü az olur. Çünkü gözün şükrü bir hayır gördüğü zaman onu almak. Eğer şer kötü bir şey görürse onu örtmektir. Kulağın şükrü bir hayır işittiği zaman onu ezberlemek. Şer kötü bir şey işitirse onu unutmaktır. Ellerin şükrü onlarla hak olandan başkasını tutmamaktır. Ayakların şükrü de iyilikten başkasına gitmemektir. Kim böyle yaparsa hakikaten şükredenlerden olur.”