Ebu'l Hayr Faruk-i (rahmetullahialeyh) buyuruyorlar ki (7)

“Bir kimse ihlasla her şeyi Allahü Teala'nın rızası için yapmakla ona saadet kapıları açılır. Bir zat okuma yazması bilmezdi. Fakat Allahü Teala ve Resulullah Efendimiz'e o kadar aşıktı ki bu hali bütün bedenine sirayet etmişti. Okuma yazması olmadığı için Kur'an-ı Kerim okuyamazdı. Ancak Kur'an-ı Kerim'e olan sevgisinden kıbleye doğru oturur. Kur'an-ı Kerim bir rahle üzerine koyar. Her satırı parmağıyla okuyormuş gibi takip ederdi. Sonra sevgi ve ihlasla Allah'ım ne hoş buyuruyorsun derdi. Her gün belli vakitlerde böyle Kur 'an -ı Kerim ile meşgul olurdu. Bir müddet sonra kendisinde yüksek haller ve bilgiler meydana geldi. ve... Muradına kavuştu.”